Fransız denemecisi, eleştirmeni ve parçalı anlatımın ustası Roland Barthes bu yapıtında özel yaşamının gizlerini sunuyor okurlarına.

Mutluluğun hazla başladığı, düş kırıklıklarıyla söndüğü, hüzünle noktalandığı bir duygular evreni:

“O. eve gelmek istemedi—tahmin etmiştim, korkuyor-dum da—(hem arzumdan hem de uykumdan dolayı); Pazar günü öğlen yemeği için randevulaştık ve Châtelet meydanında birbirimizden ayrıldık; sarılıp beni öpmedi ama eskiden de böyle bir şey yaşamış olduğum için kırılmadım. Saint-Michel’den ve Saint-André-des-Arts sokağından yürüyerek eve döndüm; hâlâ—yorgun olmama karşın—delikanlı yüzleri görmek istiyordum; ama o kadar çok genç vardı ki bu durum canımı sıkmıştı. Le Dauphin hemen hemen bomboştu; yalnız terasın bir ucunda zenci bir delikanlı oturuyordu, elleri ince uzundu, kısa kırmızı ceketi vardı.”