Bu gece yalnızlık yok. Seni bekleyen yağmur saksıları dolduruyor.

Krem kutularına boşaltıyorum yazdıklarımı. Rüyalarımda, donmuş nehirlerin üstünden kahkahalar atarak kayıyorum.

Yalan konuşuyorum. Kum saatlerini yakıyorum.

Biri penceresini açsa kurtulacaksın sanıyorum. Ama olmuyor.

Bütün pencerelerimi açıyorum. Ama olmuyor işte.

Meğer sen bütün davetleri reddetmişsin. Meğer sen tüm çırpınışlarıma sırtını dönmüşsün.

Anladım, çok sevmişsin sokağa küfür gibi çaldığım kırmızıyı...