Türk edebiyatında köy yaşamına ve köylülüğe içeriden bir bakış sunan ilk eserlerden biri kabul edilen Göl İnsanları, yayımlandığı dönemde büyük takdir toplamıştır. Nâzım Hikmet, 13 Mart 1941 tarihinde Kemal Tahir’e yazdığı mektubunda eser için, “Senden o kadar defa dinlediğim, adeta birçok satırını başlarken sonunu getirecek kadar hatırladığım ilk hikâyeyi yine büyük bir lezzetle, iştiha ile ve gururla okuyorum.” sözleriyle hayranlığını dile getirir. Daha sonra, 7 Mayıs 1941 tarihli mektubunda ise görüşünü çok daha net bir biçimde ifade ederek, “Hiç endişeye düşme; ‘Göl İnsanları’, Türk edebiyatının en güzel dört hikâyesinden biri olarak kalacaktır.” der.

Bu değerlendirmeler, Göl İnsanları’nın yalnızca döneminin değil, Türk hikâyeciliğinin de kalıcı ve önemli eserleri arasında yer aldığını göstermektedir.