Yeter, Mimoza, Gonca, Beyza, Sultan, Zeyno, Merve... Ve diğerleri...

Bir avuç kader mahkûmu kadın!

“Büyük konuşmasın hiç kimse!

‘Böyle bir olay benim başıma gelmez!’ demesin. ‘Asla’ diye başlayan cümleler kurmasın. Hiç ummadığınız bir anda, kapkara bir çukurun dibinde bulabilirsiniz kendinizi. Tıpkı benim gibi...”

diyor Beyza.

Bir de Mine var aralarında.

Dört duvarın dışında bambaşka bir dünyanın olduğundan habersiz, anasının yatağını, yemeğini ve günahını paylaşan,

“Hiç uçurtma uçurmadım ben

Kumdan kaleler yapmadım hiç

Sokaklarda oynayamadım

Çocuğum ben ama

Çocukluğumu yaşayamadım!”

diyen ve eksik büyüyen bir çocuk.

Her birinin ayrı bir hikâyesi var.

İç burkan, hüzünlü; ama bir o kadar da heyecan verici ve çarpıcı…