Bir bütün idim ben Leylâ ile. Sense Leylâ’yım diyorsun.

Sen Leylâ isen eğer; beni yakmaya hayalin yeter, takatim yok sana kavuşmaya. Varlığı olmayan bir zerreye aynadan ne fayda?

Canım gideli hayli zamandır, cismindeki bir başka candır; bir özge candır. Sensin beni benden ayıran, uzaklaştıran.

Ben yokum, senin tecellin var. Vuslatının ağır yükünü kaldıramam ki.

Önceleri sen vardın, şimdi ben yok oldum. Manevi dünyamda dostum daima sensin.

Dış görünüşe değer verme bahsi ortadan kalktı artık. Gönül çok önceleri sana koştu canım seninle gitti.

Şimdiki canım Leylâ’ya değil, Mevlâ’ya yönelik. Bir’lik yolunda seninle olmam, yanarım.

Şimdi, gözümün nuru, gönlümün aydınlığı!.. Ben maskaralığa nam salmışım nam salmışım bari sen bu yola girme.

İçinden çıkma namus perdesinin. Mecnun olan benim; bana yaraşır delilik, kınamışlık.

Şimdi git, aşk töresini, âşıklık geleneğini, maşuk gidişatını bozma. Gir şimdi, ey vefalı!

Açtırma kötü söz arayanların dudaklarını; sakız verme dedikodu arayanların ağızlarına. Beni aramaya çıktığını âleme bildirip deliliğine ferman yazdırma.

Kimse seni burada görmeden git. Ben ki varım; sen içimdesin, bunu bil!..