İslâmiyet’in Batı dünyasındaki varlığı, uzun süredir tartışılıyor. 11

Eylül’den sonra “terör tehdidi” etrafında oluşan güvenlik teyakkuzu ve

İslâmofobi, bu tartışmanın öne çıkan ama görüşü karartan bir cephesi.

Avrupa’da Müslüman göçmen topluluklarının artan nüfusu ve etkinliği,

daha geniş ve derin bir sosyolojik ilginin konusu. Bir de, Müslümanlığı

seçen, İslâm’a geçen Batılılar var.

Esra Özyürek, ideolojiler ve geniş ölçekli sosyolojik gözlemlerle

sınırlı kalmayıp günlük hayata nüfuz eden araştırmasında, Almanya

örneğinde, Müslüman olan Batılıların nasıl Müslüman olduklarına

mercek tutuyor. Hem ne gibi bir ihtida deneyiminden geçerek İslâm’ı

benimsediklerine hem de Müslüman olduktan sonra bunu nasıl

yaşadıklarına…

“Müslüman Almanlar, doğuştan Müslüman olan kişilerle yakın bir ilişki

yaşadıktan sonra Müslüman olmuşlar ama din değiştirdikten sonra

kendileri ile göçmen Müslümanlar arasına bir mesafe koymuşlardı”.

Özyürek’in temel bir gözlemi, bu. İslâmî yaşama mümkün olduğunca

“Alman görünümü” verme çabaları da, bu gerçeğin bir veçhesidir.

İhtida eden Almanların/Avrupalıların “Müslüman olarak kalmalarının

ya da Ümmet’e tam olarak kabul edilmemelerine rağmen İslâm’ı

yaşamaya devam etmelerinin sebebi Selefilerdir”. Özyürek, bu kilit

tespitini, şu kritik soruyla bağlıyor: Avrupa’da İslâm’ın geleceğine

Selefi akım mı damgasını vuracak?