Toprağı tutmak istedim, ama toprak altımdan kaydı. Öyle bir kayıştı ki bu; her bir toprak tanesi yüzümün üzerinden asice geçerek tenimde iz bıraktı.

Kapalı gözlerimin ardında bir görüntü belirdi.

Hevybanû neşeyle gülümsüyordu ama bana değil... Yanında boncuk gözlü bir kız çocuğu vardı.

“Ölüyorsun, Alp Aslan,” dedi iç sesim. “Ölüyorsun...”

İç sesim bile hâlime acır gibi gülümsedi.

“Senin kızın olmaz... Ondan bir kız çocuğu görüyorsun...”

Ardından o kız çocuğu büyüdü. Kırlar arasında kelebek kovaladı; kovaladığı kelebeğin babasının ruhu olduğunu bilmeden...

“Ölüm Allah’ın emri de Aslan’ım, yolun sonunda Hevybanû’dan ayrılmak olmasaydı...”

Bilincim kapanmadan önce son gördüğüm şeyin, zihnimin bana gösterdiği bu mutlu görüntüler olmasını isterdim. Ama naaşım bir hayvan ölüsü gibi bir köşeye atıldı.

Oysaki bir şehit cenazesine böyle muamele edilmezdi...