Her sınıfta, her okulda göçmen, Almancı çocuklar vardı demek. Garip

çıbanlar... Yazları ailelerinin gelmesini bekleyen, geldiklerindeyse

yaşamlarının akışı değişen, kesintiye uğrayan, bir aylığına analı-babalı

olmanın ayrıcalığına kavuşan ama çoğunlukla bu anne-babayı nereye

koyacağını bilmeyen yaz çocukları. En çok da temmuz çocukları.

Arada kalmış bir kuşak, Almancıların ikinci kuşağı. Aşklar,

tereddütler, küçümsemeler, kollamalar, kardeşler, çocuklar, anneler,

memleketten gelenler, memlekete dönenler… Herkes hayatını yaşıyor

işte… Herkes acısını taşıyor işte…

Menekşe Toprak, evleri konuşturan, vicdanı çağıran bir dille,

göçmenleri, sürüklenenleri anlatıyor.

Temmuz Çocukları, uğultulu yolların, tekerrür eden kederlerin

romanı…