“araziler dolusu susuzluktun kuşlarla paylaştığım

atlar kusuyordu böğrüme ben mavi deyip duruyordum

iyiydik perişanlığa rağmen olabildiğince mağrurduk

niye kışkırttın tabiatı ırmakları baştan çıkarttın

gel anlat şimdi kölelikten kurtulmanın asaletini!

omurlarım ağrıyor bak düşün omur ağrısı ne demek

omurların ağrıması bu yükü taşıyamıyorum demek

kedilerine trip yap artık derdini ev arkadaşlarına anlat

uğurlarken beni sakın dönme diyordun ya geri unuttuğun bir şey vardı geçmişti dönmeler mevsimi!”

Ali Lidar zamanı geriye sarıp geçmişe bir selam çakıyor. Unuttuklarımızı hatırlatıyor, özlediklerimizi, yaşlı evimizin avlusunu, eski sevgilinin kokusunu...

Gökyüzündeki melek yere inerken annemiz çay demliyor.

Çocukluğumuz, kaybettiklerimiz, dertlerimiz yanı başımızda. Hayatımız pamuk ipliğine bağlı olsa da yolun başındayız, Yolun Başı’nda...